آسمان سیاه است

هر چیز تکرارش کسالت بارست جز یک چیز و آن هم مکرّر نوشتن از تو که بسیارترینش کمترین است . 

 آری میخواهم تو را بنویسم که در نوشتن از تو هر واژه ذرّه ای است از جان و هر جمله پاره ای است از تن که اسیر عشق تو را در آزمونگاه عشق و محبت جز این جواب نمیخواهند که تنها قریبی چون توغریبی مرا قرینی مهربان بتواند بود  

میخواهم تو را بنویسم ای دنیای دنیای دانیال که عشق در نقطه ای از دنیا به وجود نمی آید که خود دنیاهایی را به وجود      می آورد برای همین است که دنیا با وجود تو چیز دیگری است چه رسد به منطقه کوچک منطق من که اگر چنین نیست
چرا چنان است که عشق فقط در دل بیدل تو جای گرفته ، زیرا میداند تا آنجا آنجاست ، بیجاست جای دگر رفتن .
میخواهم تو را بنویسم ، اما چه فایده ؟  وقتی تو نیستی اینجا ، باز هم چه فایده ؟!
پی نوشت : نمیدانی که چقدر دلم میخواست اسم این پست را میگذاشتم : « نیستی که ببینی »