آسمان سیاه است

آتش مرگبار تابستانی ترین ایام ، دلم را میسوزاند و از شرم آب میشوم وقتی می بینم تو بسیار بیشتر از عشقی و من بسیار کمتر از یک عاشق ، تو مرا عاشق بودی تا جان خویش ، من تو را عاشق ترین خواهم بود تا خون خویش که خواهم تو را برای واپسین بار ببینم و بمیرم تا ندیدنت را دیگر هیچگاه نبینم که اگرعمر خویش را هم به تو تقدیم کنم کاری سترگ نکرده ام
چرا که تو عمر منی و من مال تو را به تو میبخشم ، پس بنگر که زهر قهر دهر ، به تقاص غمت با من چه میکند ؟