کیست این آشنای ناشناس مانده که  در شبی دیرپای و دیرفرسای نقش درد را جز در دفتر و کلام خدا نوشته نمیداند ؟!  آه اگر دل مهربان اونمی بود ، دل نامهربان روزگار با من چه ها نمیکرد ؟  آن هم در این زمان و زمانه بی مهر که جز گل پژمردگی ، جز گل تنهایی ، جز یاس یأس نمی شکفد .
و تو ای از قهر بری و از لطف برین ؛ تو را خدای من ، آن زیباترین ، از زیباترین جنس آفرینش یعنی جنس دل ساخته است که چکیده احساس ناب احسان شده ات را در کام ناکام آرزوهای من آرزو کردی و اشک کلامت آبی شد بلکه سیلابی وحشت بار که شعله های نشاط من و جهان مرا به غریبگاهی همیشه خاموش کشاند ...
اما ای زیباترین گل گلشن راز ، حتی اگر واژه هایم را چون گل زیبا کنم  مگر جز این است که واژه ها گل هایی کاغذی اند ، بی رنگ و بی بوی ؟ مگر جز نگارش کلمات بیجان از من کاری برمی آید که این چنین مهراب یار را جاری ساختم ؟
اکنون تنها امید من از سرچشمه امیدها این است که به یاد قانون یگانه آن یگانه هستی بخش آرام گیری که هر جا رنج زحمت بسیار است گنج رحمت نیز بسیار تر که خداوند از هر یاری بس یارتر است و یاری اش بسیار تر که او بسیار ترین است ...فانتظروا انا منتظرون