ای یگانه ای که هزاران لب از تو می گویند، هزاران سر به سرّ تو می اندیشند ، هزاران قلب تو را احساس می کنند ، هزاران گوش از تو میشنوند ، هزاران پای راه وصف تو را می پویند ، هزاران چشم ، آفاق نگاه تو را می جویند اما هنوز، یک از هزاران ، تو را فهم نکرده اند ؛ همه تو را برای خود می خواهند .از تو گویم ای در حریم عشق های خداوندی ، تنها خداوند عشق ، اگر حصه ای از قصه غصه تو را به گوش سلامت رسانم برای همیشه بیمار خواهد شد زیرا که تاب شنیدن و کشیدن دردهای تو را هیچ وجودی در وجود ، هنوز به وجود نیامده است .از تو گویم ای زماندار و زمامدار لحظه های من ، بی تو هر زمان که با تو نبوده ام با خود نیز نبوده ام که هر زمان از خداوند ، آن بی زمانی که زمام زمان به دست اوست میخواهم و میخوانم که امام زمان خویش را زمان به سر آید که از فراقت ای یار جان زمان نیز به سر آمد. از تو گویم ای رنج سی ساله من ، تو و ای لذت هزار ساله تو،  من ، تا دیده خدا دیده ات از برابر دیده ام محو شده است ، دیده ام جز اشک ندیده که نه دیده بلکه جزء جزء وجودم ، جدا جدا ، خدا خدا می کند ، دریغا و بسیار بار دریغا که در ورزشگاه های آه الود جهانی هیچ چشمی حتی برای یک لحظه دریغ خوردن بی دریغ تو را ، دریغ نخورد؛  پس تو خود به فکر خود باش و چیست آنچه تو بخواهی و خدا نخواهد ؟