آسمان سیاه است

خداوندا ، چشمان عالمی ، چشم به بندگیم دوخته و من هراسان از چشم زخم به بندگیم هستم که چشم به بنده نوازیت دوختم ، هرچند قامت بندگیم چندان هم رعنا و خوش قامت نبوده که شایان چشم زخمی باشد أمّا همین میزان بندگی را نیز به زحمت به چشمت آورده ام که به رنجی بسیار إنسان شده ام ، ذکر میخوانم و إن یکاد به بندگیم ‌‌إلصاق میکنم تا در أمان باشم و باشد ، من و بندگی ، از گزند إبلیس و إبلیساسات و إحساسات و بگذار مرا مجنون بخوانند که به راستی مجنون توام ، مجنون تو ! 
و چه عاقلانه جنونی است مجنون معشوقی چون تو بودن که این ذکر و جنون از چشم غیر دور و به چشم تو نزدیکم میکند   و در آن ذکر برای من و عالم من ، جز شرافت و عشق چیست ؟!