آسمان سیاه است

دستانی به دور از دسترس دست های من مینویسد و مینویساند که من اول کتاب عشق تو را میخوانم ، پس آنگاه بر دفتر خویش مینویسم از عاشقی که از فرط عشق خود تبدیل به عشق گشته ، چرا که من جزء جزء اجزاء وجودت را مرور کردم  جز عشق و ایمان در نمود نبود و عضو عضو حیات تو را نیز جز دل ، همه دل بود که دلت دل نیست ،
عصاره ای از عرفان های بی نام است که بزرگان آن را عشق گفته اند ؛ امّا من ؟
اگر در مجاری حالم بسط مقالی خواهی از بس ملولم مجالی نیست وگر از موجبات ملالم پرسی چه بگویم که پذیرای مقالی نیست که دلم از جوابت در جوش و لبم از عتابت به خروش آمده که از چه روی بر لوح دلت با قلم عقل رقم زدی ؟! 
عقل چه میداند که عشق چه میداند ؟!  اصلا دیگر غروب خورشید چه اهمیتی دارد وقتی تو قلبت را ، دلت را ، عشقت را ،
برای نگریستن جایی گم کرده باشی ؟ عقل تنها به تو یاد میدهد که چگونه گنج بی رنجی را به رنج محنت عشق ترجیح دهی !
امّا عشق را با عقل چکار که آنکه عشق یاد گرفت یاد گرفتن از یاد برد ، پس بنگر که چگونه از باران اشک هایم نهال محال دلت را عشقباران میکنم که تو تا بوده ای،اشک شوق بوده ای در چشمان من و من تا بوده ام اشک غم بوده ام در چشمان تو