آسمان سیاه است

 محبوب من  ، تو تندیس نفیس آن رؤیای بهشتی هستی که حتی به خواب خواب هم نمی آید که 
ای کاش میشد عمرها را با هم مبادله کرد که آنگاه تمام عمر خویش را به کوچکترین لحظه لبخند تو میبخشیدم و ای کاش در دنیا که نام دیگرش کاشانه إی کاش هاست همه کاشها چنین بزرگ و مقدس بودند که اینچنین خاموشی تو مرا نمیسوزاند ، قلبم را به آتش نمیکشاند و در آتش نمی نشاند ...
آیا هر گز شنیده ای که گوشی شنیده باشد یا دیده ای دیده باشد ، شمعی را که با خاموشی خویش هزاران بار بیشتر از شمعهای روشن بسوزاند پس حق دارم بگویم اگر تو بمیری عشق خواهد مرد ، زندگی خواهد مرد ، گل نشاط خواهد پژمرد و خنده بر لب من ، جان به لب خواهد برد ...