آسمان سیاه است

همیشه خوشحال بوده ام که هنوزم چشمهایم می درخشد و درخشندگی این کلمات را تنها از سوختنشان می دانستم ...
 أمّا این روزها که وقت نوشتن ندارم ، قدرت نوشتن ندارم ، این روزها که نوشتن هم یادم رفته ، دارم می فهمم که باید خیلی مواظب بود ، باید خیلی مواظب بود برای چشمهایی که برق می زنند ، ما هنوز خیلی کار داریم با این چشمها ...
ما هنوز خیلی داستان داریم برای گفتن ... خیلی ، خیلی ....
و تو خیال می کنی خیلی چیز از دست می دهم اگر مثل آن قدیم ها ننویسم و اگر مواظب کلمات و ارزش هنری شان نباشم ؟  خیال می کنی خیلی چیز از دست می دهم اگر آن قدر دیر به دیر بنویسم که بازدیدکنندگان این صفحه بشوند نصف ...
و آن نصف هم بشود نصف و باز چه فرقی میکند ؟ گیرم که نصف شوند و آن نصف هم بشود نصف و آن قدر کم شوند که جز یکی باقی نماند ، جز یکی که می دانم باقی می ماند و خوب تر می دانم که آن یکی نیز ، نه معشوق من خواهد بود
و نه محبوب من و اصلا هم نمی خواهم بدانم که کیست و کجاست ...
تنها دلم می خواهد بنویسم نه برای تو ، کسی که شبی در ‌‌‌إنتهای آن روزهای سیاه که هر لحظه اش هزار و یک شب تاریک بود ، کسی که شبی در آن روزها که زشت ترین روزهای عمرم بود و پر بود از تیره ترین کلام عالم ، پر بود از کینه وغم  به من مهر آموخت ، دلم میخواهد نه برای تو که برای او بنویسم ، برای او که عزیزترین دارایی ام است و آن را جایی در انتهای قلبم  پنهان کرده ام ، جایی که هیچ کلمه ای به آنجا نخواهد رسید و هیچ دستی به آنجا راه نخواهد برد !
آری ، دارایی ام را نگاه می دارم تا هرچه طوفان ، هر چه باد ، هر چه موج بیاید که من چیزی از دست نخواهم داد که آنچه ماندنی است خواهد ماند و چه زیباست آنکه زائران صفحه ات خاص ترین انسان ها باشند ...