آسمان سیاه است

حقیقت دارد هستی ، که بر جنازه قطعه قطعه ما ، اَسب های تهمت را میتازانی؟!
و شگفتا از أدب تو ، که با دیدن سرخی گلوی إسماعیل از غصّه آب شدی ، حال آنکه اینک در کنار حجر إسماعیلت ، 
آرام آرمیده ای ، پس نگاه کن و ببین که در خیمه رباب چه خبر است !!!
ببین طفل شش ماهه را که چگونه دست و پا میزند که قربانی معشوق گردد !
به خدا شرمسار حسینم که إسماعیل من زنده بماند و روز به روز رعناتر شود و علی أکبر حسین ، به بابا بگوید :
پدر مرا برگیر و به میدان ببر ، مبادا کز قطار میگساران جا بمانم ...
 و تو جبرئیل ، فرشته آب ، برای خاموش کردن آتش إبراهیم ، آیا آبی برای لب های تشنه کودکان نینوا آورده ای؟!
حالیا که آتش نمرود کجا و شعله سوزان این صحرا کجا ؟! آن جانبازی ما کجا و این عشق بازی او کجا ؟! 
که کار عشق از حسین بالا گرفته ، أکبر و أصغر فدیه شدند و آتش بر من گلستان شد ، وای بر من از این رسوایی ! 
که إی کاش این شعله ها مرا میسوزاندند که این آتش نمرودی در برابر شعله های آتش عشق او ، تنها جرقه ای است نهانی !
و چه خوب کردی نمرود که مردم را از سراسر کشور جمع کردی تا شاهد این عشق بازی باشند ...
و چه بد کردید کوفیان ... !  سلام علی آل یاسین