آسمان سیاه است

بر صحیفه هستی ، نقش خطّی است که جز عاشقان ترجمه آن نخوانند ، در خلوتخانه دلم ، میان دوستان ، رازی است که جز عارفان آن ندانند ، در نگارخانه دوستی رنگی است از بی رنگی که جز إلهیان نبینند که تا ذکر تو در من مذکور شد ، مهر تو نیز در من نور شد و جان در سر عیان شد و عیان از بیان دور شد !
پس دل که در قبضه یار نازد ، غرقه عیان حال را چه کند و با که پردازد ؟! چه ، آنجا که نازست ، قصه نیز دراز است
و نازنده به دوست هرگز نمیرد که سرتاسر قصه توحید همین است !
پس إی الّذی نحن علیه صلاح و إی الّذی قلوبنا بیدک ، از آنچه نخواستی چه آید ؟ و آنرا که نخواندی کی آید ؟!  

حالیا از پرده و راز می گذرم تا صفت عشق، نقاب تعزّز فرو گشاید و آن عجائب الذخائر و دررالغیب که تو را ساخته است با تو نماید فمیگویم : أنا منم که خلیلم و دلت به نور معرفت آراستم ، أنا منم که شمع وصال را أفروختم ، مُهر مهر بر آن دل من آویختم ، رمز عشق در ضمیرت من نگاشتم ، عطر دوستی من سرشتم و فردوس از مهر تو من بهشتم و اینگونه نبود که هر کس از کفر برست به حق پیوست ، چه ، او کز کفر برست به آشنایی رسید ، او که از خود برست به دوستی رسید ،  کز آشنایی تا دوستی هزار منزل است و از دوستی تا به دوست هزار وادی !
و تو دوست مایی ، پسندیده مایی ، تو را چه نیاز که ایشان تو را پسندند ؟  تو را چه زیان که ایشان تو را مپسندند ؟!
تو را آنکه باید پسندد منم که دوست دوست پسندد و باید نه شهر پسندد !
اکنون ما در شور دلیم و در گمان ، هر چند که نه جای گمان است و نه جای شوری دل ولیک تو گو کجا بازیابیم آن روز را که تو ما را بودی و ما رام بودیم که تا بدان روز رسیم باز میان دود و آتشیم ، لاجرم حوصله دوست دیگر طاقت آتش ندارد ، چنانچه طفل ، لقمه بزرگ در دهان را طاقت ندارد و البته أطفال و مجانین این امّت نیز کز اهل توحیدند ، أندر بهشت شوند ...
وگر به دو گیتی آن روز یابیم بر سودیم  وگر تنها خود را دریابیم به نبود خود خشنودیم چه کنیم که هر چه میکنیم تاوان است که امروز مدهوش و حیرانیم و فردا افتان و خیزانیم ، امروز در عذاب نهانیم و فردا در حسرت جاودانیم جز آنکه أنت ، همّت یگانه دارید ، اول دیده در دوست بینید ، حرمت رفیق گیرید تا یار یابید ، بر مرکب مهر نشینید تا زود به حضرت عشق رسید که آنجا هم حق حاضر است و هم حقیقت حاصل !    جمال أهل حقیقت صلوات