دانیال دهقانیان
| می نویسم از: نامه هایمــ
| چاپ مطلب |
تمام مطالب در یک نگاه
36 نظر
به احترام لایق

نام تو ، نام آور نام نامی آن بی نام و نشانی است که بی نام و نشان او ، عشق را نام و نشانی نیست ...
و من قطره ای هستم به تو که می اندیشم ، قطره ای خرد دل که دل به دریا زده و تو را و عشق تو را به دریایی از آتش
مثال میزند ، چرا که تا تو در بودن بوده ای ، آتشی عظیم بوده ای برای آتش کشیدن آتش های زندگی سوز زندگی من ،
ای ناخدای اندیشه من در این بحرموّاج ناخدایی ها !
پی نوشت : به احترام لایق ، بی شک امروز ، آسمان آبی است ...



