آسمان سیاه است

عزیز همیشه ام ، برای من همیشه تویی  وگر بهانه ای باشد برای نوشتن باز هم مراد من تویی که برایم بهانه ای ...
و تا زمانی که إنّا هستیم برایم هستی ، جز این باشد تو برایم سایه ای که شرط ما در این کتاب آن بود که مجلس ها سازیم !
و پای کوبان، کلام با تو بودن سرائیم که ما به نشان تو بینندگانیم به شناخت تو زندگانیم به یاد تو شادانیم و به یافت تو نازانیم ! 
أفسوس کز تو چه دیدیم جز خطا و بلا ، وز من چه بود تو را جز وفا و عطا ؟!
و این إشارتی است به معرفت عارفان که عاصی را معصیت از عذاب رسد نه عذاب از معصیت !
چه ، نه هر که راه دید ، راه برفت و نه هر آنکه رفت به مقصد رسید و بس کس که شنید و ندید و بس کس که دید و نشناخت
و بس کس که شناخت و نیافت که یکی شنید و یکی دید و لیکن تنها یکی رسید !
اکنون تو چه شنیدی و چه دیدی و به چه رسیدی؟  ذکر حق شنیدی و چراغ آشنایی دیدی و به روز نخست رسیدی؟!
إجابت لطف شنیدی و توقیع دوستی بدیدی و بدوستی لم یزلی نرسیدی ؟!
حال آنکه این جوانمرد اول بار که نشانی یافت بی دل شد ، پس یار یافت و ناگه همه دل شد ...
که طمع دیدار دوست ، صفت مردان است آنجا که عالمیان در آرزوی بهشتند و بهشت در آرزوی ایشان !
اینک صنما ، تو را اگر این روز آرزوست از خود بیرون آی چنانکه مار از پوست ، جز دوست را بر درگاه خود مپسند !
که قرارگاه دل دوستان ، فناء قدس اوست کآن روز که وصل تو مرا به چنگ آید، از حال بهشتیان ما را ننگ آید ...
و چقدر گستاخانه هست تو را به چشم کام برگرفتن دیدن که تنها بندگان بی مقدار چنین بینند که من با تو هر لحظه در تعامل بهشت و دوزخم ، لوطی صفتم و رو به سوی آسمان سیاهم و نه به دیدار این جهانم که گرفتار آن دردم که تو درمان آنی ، بنده آن ثنائم که تو سزای آنی ، من در تو چه دانم تو دانی، تو آنی که گفتی من آنم ، آنی؟!

تشکر نوشت : یا مردم ، ساقی من با تمام ادب آمد و تمام قد ، سرو نظر و نگاه برادرش را ستود ...

مهربان ماه من ، گفتم تو را ننویسم حال آنکه من از حضور ماه توست که به آسمان رسیده ام ...
که من از خود نرفتم که بی تو بازگردم و أینما تکونوا و من حیث خرجت ، هر کجا باشی و هر کجا روی من دوستت دارم
و مهر یوسفت را دل یعقوب دارم که نادیت إلیک بضروب اللّغات و حاجتی إلیک أن تذکرنی بأحسن الأصوات ...
فأین تذهب یا لیلی فإنّ قلبی مفتوح علیک و عطائی لک مبذول فقط و مگر نشنیده ای که عشق تنها یوسف ،
پیر کنعانی را از کجا تا کجا کرد و مستی تنها او، با زلیخای شیدای نبی ، چه ها که نکرد!
پس وای بر من که عشق و مستی تو هر دو جمع آمدند و اینگونه شد که إبراهیم از سر بدمستی گاه در ماه و گاه در ستاره ای نگریست و گفت : هذا ربّی که مست چه داند که چه گوید وگر خود بدانستم چه گویم ، پس کی مست بودم ؟!
که من جوان بودم و پیر گشتم در این راه و هنوز وهنوز هم به مقصد نرسیدم ، چه ، پنداشتم آتش قهر این کلمات ،
دام وصالی است که مینهم و تو برمی خیزی و در دام دوستی ما می افتی ، من چه دانستم که این دود ، آتش داغ است ،
می پنداشتم هر کجا آتش است ، آنجا چراغ است ! آنقدر سوزاندمت که خود قبله شدی ، قبله سوختگان و مقتدای مشتاقان،
خود سوخته شدی و هم خلیل را در آتش عشقت پرپر کردی ، خاکستر کردی ، خاک بر سر کردی !

که مراد ما از مراد تویی و من هم برادری هستم اگرچه با جانم برابری !
حالیا تو را به چشمان ترم ، باز هم سکه جدایی ضرب کرده ای ؟!

این سنّت من است فرا بشنوید و بشنوانید که ما این کتاب بنیان نهادیم ، اگر خان و مان و حرمت و هرچه مراست ، نشاید

و تن و جان هم ، هیچ باک نیست و حق گویم ، پس هر که حق قبول خواهد اینک و هر که نیز نخواهد مرا از آن چه ؟!