آسمان سیاه است

جهان بداشته ایست و داشته را از دارنده گریزی نیست ، پس چنانچه زندگی تن به حرارت عزیزست ،

زندگی دل نیز به حرارت عشق است پس چنان مست عشق او می باید که نفخ صور شما را به هوش نیاورد ،
چه رسد به دنیا که دنیا فقیر است ، جان از شما ستاند و نان در عوض دهد...
پس اگر طمع به چیزی دارید روی به ناحیه حق آورید که خدای کریم است و غنی !
و امروزه روز، چون در باختر علاقه به ملکوت و به سعادت اخروی از رونق افتاد ،
این خودپرستی مقدّس برای کسب سعادت دنیوی تحوّل پذیرفت و مقدّس شد ...
زین روی اگرچه با جماعت رفتن ، موجب أمن و إطمینان است أمّا به تنهایی رفتن نیز لذّتی دارد ،
حالیا اگر همراهی کنید همراهیم و إلّا  تنها می رویم و شما را خوابی خوش !

که ما را شوق طلبی ساکن شده که جز به آتش شوق جمکران نتوانیم سوخت ،
پس اگر دلی سوخته دارید ، بیاورید و گر چون آب خنکید از من بدور که جراحت را آب زیان میدارد .

و تو إی جان و إی جانانه ام ، به خدا تولّی کن و از غیر او تبرّی کن و این راه را به أقدام محبّت ، دو مستانه بل دیوانه شو
که جهان سراسر جان است در دیده عارفان ، چرا آدمی آن دیده به دست نیاورد تا در خانه خود نشسته پیوسته در صید باشد که أسیرتن مانده همچون کاهست و مغزی ندارد که دل را از تغذی به آن قوّتی حاصل شود چه ، مغز وجود دل را باشد
و اولوالالباب آنانند که تغذی به وجود کنند که هر کس بر این حقیقت باشد ، سلام من بر او باد  بما صبرتم علی درس العشاق  

 پس سزد از کارهای بزرگ وجود واقف شویم تا این کارهای خرد بر چشمانمان حقیر شود هر چند دانم که این نه گناه ماست
گناه آنست کز خاکیم اگر اکنون پی چیز دیگری میرویم ، اینست که عاشق کاروان مانده ایم !
وشاد آن روز که بدولت محمّد ، دست بدست ، به دست بوس او رسیم و در خاک پای او افتیم و گوییم :
یا نارًا تحـتاج کــیانی ، دلم پرواز می خواهد ، دلم آواز می خواهد ...
و تو إلهه من ، إی سرود جاری دلهای خسته، این رود وجود ماست که پس از تجربه هزار مرداب باز هم به تو می پیوندد هل ترید أن تفحص قلبی؟ آیا میخواهی قلبم را بگردی که گر مرا با این قلب به آتش اندازی دشمن توشیطان لعین شاد میشود
که یکی را ربودم وگر مرا بهشت اندازی ، رسول تو مسرور می شود که یکی را آوردم و من به خودت قسم می دانم
که تو خوشحالی رسولت را بر خوشحالی دشمنت ترجیح میدهی و سرور رسولت را بیشتر می پسندی !

تشکر نوشت : نوشتن بر روی کاغذ سخت است ، مخصوصا اگر حرفهای دلت باشد ، اما گوئیا چاره ای نمانده جز اعتراف به زیبایی و سحر قلم مهرداد و سپهر آسمانی

دریا ، به ماهیانت بگو  چرا یونسم را پس نمیدهند ؟!