آسمان سیاه است

در عنفوان جوانی زمانی بر من رسید که عاشق عزیزتر از جانی شدم ، وقتی درد و رنج و مشکلم از حدّ گذشت ،
نزد فیلسوفی بزرگ رفتم و از او خواستم تا با نفس گرمش مددی رساند و به تدبیر، نظری بر حلّ مشکلم فرماید .

استاد گفت: اول باید منطق بخوانی صبح ها ، اطاعت کردم ، کبری و نتیجه آموختم و به حدّ پختگی و کمال رسیدم ،
و چنان در مکتب او تربیت شدم که استاد از دیدن من به شوق می آمد ، درس میگفت و درس میپرسید تا روزی که گفت :
مرحبا بک نمیخواهی وارد فلسفه شوی ؟ گفتم هر طور که شما صلاح بدانید استاد ...
از صبح روز بعد در مدرس دیگری ، پای درس همان استاد به فلسفه نشستم ، دانستم هر آنچه از چیستی أشیاء گفته میشود در واقع سوال از هستی ماست و هر آنچه از اختلاف بین أشیاء گفته میشود سوال از نیستی ماست و این یعنی فلسفه ، روزها بگذشت تا روزی استاد گفت : « بایست ، درس که تمام شد با تو کاری دارم »
با خود گفتم دیگر ماجرا تمام است و استاد سرانجام به حلّ مشکل من خواهد پرداخت و راه درست را برایم بازخواهد گفت ،
درس که تمام شد استاد غرق تفکر و با تأنّی به من نزدیک شد، بر خلاف روزهای قبل که نگاهش در چشمانم می نشست
این بار سرش پایین بود و حالش دگرگون و من حیران از این حالت استاد گفتمش : هنگامه پاسخ ما فرا رسیده است ؟!
استاد به من نزدیک و نزدیک تر شد و آهسته در گوشم گفت : دانیال ، من هم عاشق شده ام ...
این را گفت و از فردا احدی استاد را به کار فلسفه ندید ...