آسمان سیاه است

نامم را دوست دارم ، اگرچه بی آنکه از من بپرسید مرا به آن خواندید ، به إنتخاب شما إحترام میگذارم ، اگرچه إحساسم را نادیده گرفتید و من از إمروز خواهم ماند و حقیقت را خواهم فهمید و اگر چه این بت شکنی در صحن و سرای دل کوچک من صورت بگیرد ، أمّا باز برایم دلپذیر است چرا که اینجا به آسمان نزدیک است ، اینجا همه چیز رنگ دیگری دارد
و از اینجا و این إرتفاع میتوان پرنده ها را بر سر سفره خدا دید و سپاس عاشقانه آنها را إحساس کرد ...
که چشم ها اگر بینای حقیقت باشند به هر چه نظاره کنند جز او نخواهند دید و جز او نخواهند شنید ...
و تو إی عشق بی آغاز و ‌إی قریب غریبم ، صدایم کردی که تو را نشنوم ؟! 
 حالیا که من در آینه نگریستم ، تو را دیدم ، محبوب و مطلوب  طلب کردم ، تو را یافتم ...
پیر و مراد خواستم نشان تو را جستم  که من آینه تمام نمای عشق بر روی زمینم ...
و فرشته ای هستم که تنها به جرم نسیان ، نامم را إنسان نهاده اند و باید که به یابنده ام مژدگانی دهم و مژدگانی یافتن من ، خودم هستم و تو تنها ، دیروزت را برایم گفتی ، فردایت را واگو که بی گذشتن از دیروز ، به فردا سفر کردن معنا ندارد 
ومن از فردا سفیری خواهم بود برای آوردن پیام او به یابنده ام ، یک سفیر از قلّه های بی فرود ، از فریادهای بی سرود !
 تا تو هم بدانی هستی ات نیز حرف های گفتنی ، بسیار دارد ...