آسمان سیاه است

جانم فدای آن یار که در دفتر دلم سطر نخستین او باشد ، ثم سپاس و بی شمار درود بر آن ماهی دریا دل که نهنگ وار،
غم از دل یونسی ام بیرون کشید که مرا با او انسی تمام است ، فأمّا مهجور آن مهجور کز جمال نام ما محروم ،
پس آنکه جمال ندارد با سلطانان ندیمی کند با ما هم حریفی نکند که حدّ ایشان بیش از نظم و قافیه نیست ...
ولیکن حدّ عاشقانه های ما دل دادن است و جان دادن ، چه ، آن تیری کز کمان ارادت معشوق بیرون رود ،
بر گشادگی سینه تو باید قبله شود ، خواه آن تیر جفا باشد یا تیر وفا ، خواه تیر وصال باشد یا تیر فراق ...
نی نی این گمان مبر که این تنها کلام باشد ، حاشا و کلاّ که کمترین حدّ عشق آنست که عاشق ، خود را برای او بخواهد
و جان دادن در راه رضای او را بازی بداند که کار دل عشق باشد ، چون عشق نباشد دل بیکار باشد ،
و اینجا سرّی بزرگ باشد که حقیقت آن جز بر مرکب جان سوار نیاید !
و تو جبّار معشوقم ، ای بی وفا ؛ مگر می بایست گفتن ؟ چشمانم را ندیدی که چگونه میخواست از دل تو عرشی بسازد ؟! وجودم را ندیدی که چگونه در وجد تو مضطرب میشد ؟!  پس با من غریبگی مکن و روی از من بر متاب ،
و داغ بر طمع من منه و مگر نه آنکه مهر بر آن دل نهند که مهر در آنجا دارند ؟!
اینک این دل من واین چشمان ترم ، آری ، میدانم ناز معشوق کشیدن دشوار است ، پس هر کاری میخواهی بکن ،
خواهی به وصالم دار و خواهی به فراقم کش و لیکن دوستم داشته باش که این عشق مرا بس است ! 

تسلیت نوشت :عاشقی همه اسیری است و معشوقی همه امیری، سوختم امیر من تا انار آزاد کنی ،نه این که با سلطنت عشق کار خود آغاز کنی

بسم الله الرّحمن الرّحیم که بسم الله ، گشاینده بستگی هاست ، آسان کننده دشواری هاست ،

در عنفوان جوانی زمانی بر من رسید که عاشق عزیزتر از جانی شدم ، وقتی درد و رنج و مشکلم از حدّ گذشت ،
نزد فیلسوفی بزرگ رفتم و از او خواستم تا با نفس گرمش مددی رساند و به تدبیر، نظری بر حلّ مشکلم فرماید .

استاد گفت: اول باید منطق بخوانی صبح ها ، اطاعت کردم ، کبری و نتیجه آموختم و به حدّ پختگی و کمال رسیدم ،
و چنان در مکتب او تربیت شدم که استاد از دیدن من به شوق می آمد ، درس میگفت و درس میپرسید تا روزی که گفت :
مرحبا بک نمیخواهی وارد فلسفه شوی ؟ گفتم هر طور که شما صلاح بدانید استاد ...
از صبح روز بعد در مدرس دیگری ، پای درس همان استاد به فلسفه نشستم ، دانستم هر آنچه از چیستی أشیاء گفته میشود در واقع سوال از هستی ماست و هر آنچه از اختلاف بین أشیاء گفته میشود سوال از نیستی ماست و این یعنی فلسفه ، روزها بگذشت تا روزی استاد گفت : « بایست ، درس که تمام شد با تو کاری دارم »
با خود گفتم دیگر ماجرا تمام است و استاد سرانجام به حلّ مشکل من خواهد پرداخت و راه درست را برایم بازخواهد گفت ،
درس که تمام شد استاد غرق تفکر و با تأنّی به من نزدیک شد، بر خلاف روزهای قبل که نگاهش در چشمانم می نشست
این بار سرش پایین بود و حالش دگرگون و من حیران از این حالت استاد گفتمش : هنگامه پاسخ ما فرا رسیده است ؟!
استاد به من نزدیک و نزدیک تر شد و آهسته در گوشم گفت : دانیال ، من هم عاشق شده ام ...
این را گفت و از فردا احدی استاد را به کار فلسفه ندید ...

إلهی من طرّاح لحظه های دلم و لیکن از هلاک تقدیر تو خسته ام ، از تمام عشقهای دنیا همین که تو را داشته باشم رسته ام

به من بگو آخر ، سیب که را گاز زده ام که در فراقِ همیشه ی یار مانده ام ؟!

برای جبران شکسته دلی ها چند روزی به سفر خواهم رفت ، حلالم کنید