وقتی دیدم با پاره های دلت واژگانی ساختی و شرح غمت و جمله زندگیت را در جمله ای خلاصه کردی تا خود را خلاص کنی با پشیمانی ؛ گفتم برایت کتابی بنویسم به نام نامنامه تو ، کتابی که به جای واژه ، پر از گل های آتش و اشک باشد چرا که  یقین داشتم در قاموس خدایی شعر و شور و شعور « نه » وجود ندارد ، در آن کتاب بی دل خواندمت چرا که بی دل بودن،به،که بی دلبر بودن و بی جان ماندن به که بی جانان ماندن ، دریغ از آنکه آن طبیب دل ها ، دیگر دلی نداشت که همه درد جانم را به ثمن دلش خریده بود و عاشق وار سلامتش را به من پیشکش کرده بود ، همو که به گاه بیماری ام  ، تا سلامت مرا سلام نمی داد ، با بیماری خداحافظی نمیکرد ، وقتی که دردی سراغ مرا می گرفت ، برای درمان من تا مرز مرگ ، درد را درک میکرد و تمام زمین را برای دوای من از خود گذشته ، میگذشت و اگر به دوا نمیشد ، به دعا دستان پاک وطیّبش را تا خدا بلند میکرد ، آنگاه خداوند دعایش را با دوا جواب میگفت : که تسکین در توکل و تسلی در توسل است .

خداوند ، آن همه ای که بی همه هست و با همه هست و در همه هست و از همه هست و آن همهی عشق ، آن همهی من ، همهی تو ، همهیهمه ، بی حکمت نیست که حکمت منجی بودن را تنها به تو بخشیده است پس بیا که بی روی آفتابی تو حتی خورشید نیز تاریکی آور است ... که وصفی ز تار موی تو افسانه شب است ، وای اگر گره ز رشته زلفت کنند باز

نمایش دیدگاه عاطفی افراد به گونه ای که نمودار دقایق پیچیده درون انسان های دو جهانی باشد ، از دیر باز ، آدمیان آرمان خواه و زیباخوی را به آفرینشی خارج از منطق ریاضی و کندوکاوهای منطق روزمره واداشته است ، آنچه که امروز نام شعر و ادب بر خود گرفت در واقع حاصل نگرش انسانهایی هست که از رویه به ژرفا نگریستند و از روزمرگی دریچه های تکرار گذشتند و پیام آور باید ها و نباید های خویش شده اند . آنان برای تمامی جهان نامی تازه یافتند و هر چیزی را به لقب و کنیه ای نوین شناختند و تلاش کردند تا دیده ها و یافته های خویش را به جامه ای در خور به ودیعت گذارند . در این میان برخی کلمات هستند که شاید با همه بی تعویضی ، لاجرم بر ذهن و مناسبات ما تاثیرگذار باشند  ، واژگانی مثل خورشید و آسمان و دریا و ابلیس گرچه بر وصله های بسیاری حمل میشوند اما همواره شکلی از دگردیدن و دگریافتن و دگرنامیدن بوده اند که هیچ گاه نباید با علم جدید و بیان روزمره آنها را ترجمه کرد چرا که به قول بزرگی یکی از خواص علم  ، جهل به واقعیتهاست ، از منظری دیگر همین علم است که ما را از بواسیر کهن نجات داده تا به ایدز جدید عادت کنیم ،  از نظرعلم جدید است که زلیخا مترقی تر از یوسف قلمداد میشود و مجنون یک سرخورده جنسی ، علم و تمدن امروز کاری کرد که هیچ شیعه ای در میدان ولی عصر عج باقی نماند ، علم میخواهد ما زخم محبت خود را بخیه کنیم  و نام بی قراری خود را تنگی نفس بگذاریم و هر وقت نبض ما مثل کبوتر زد فورا  ایندرال مصرف نماییم . غریبه که نیستی در یک کلام پس میگویم :هر چند به مریخ رفتن و طب خواندن و آپولو هوا کردن از ضروریات ترقی است ولی به شرط آن که نسبت خیر به شر وعشق به نفرت محرک آن باشد و الا حرف همان است که عارف محبوب خودمان ، خواجه عبدالله انصاری قرن ها پیش از این گفته که گر به هوا پری مگسی باشی

خداوندا ، چشمان عالمی ، چشم به بندگیم دوخته و من هراسان از چشم زخم به بندگیم هستم که چشم به بنده نوازیت دوختم هرچند قامت بندگیم چندان هم رعنا و خوش قامت نبوده که شایان چشم زخمی باشد اما همان میزان بندگی را نیز به زحمت به چشمت آورده ام که به رنجی بسیار انسان شده ام ، ذکر میخوانم و إن یکاد به بندگیم الصاق میکنم تا در امان باشم و باشد ، من و بندگی ، از گزند ابلیس و ابلیساسات  و احساسات و بگذار مرا مجنون بخوانند که به راستی مجنون توام ... مجنون تو !       و چه عاقلانه جنونی است ، مجنون معشوقی چون تو بودن که این ذکر و جنون ، از چشم غیر دور و به چشم تو نزدیکم میکند و در آن ذکر برای من و عالم من ، جز شرافت و عشق چیست ؟

ای سردار تا سر دار رفته عشق و ای پایدار تا پای دار مانده عشق ، عبارت در وصف تو  عبادت میشود و قلم ، سلاح صلاح ، به حکم جواز پیکر صد پاره ات ، دعایم کن که تهیدستی بی کران روحم را تنها دست تو دستگیر است که قفس وهم است ، من از بی و پر و بالی زمینگیرم .........   آه ، ای تیغ های تشنه تبدار مرا دریابید که من هم چون شما از خاک خوردن های خود سیرم  

 برای شهیدمحمد گلدوی که با ازخودگذشتکی جاان دهها نفر را نجات داد. کسی به فکر گل های این باغ نیست ؟ 

یک نفس دیدار بود اما دل آیینه ها تا قیامت می تپد در حسرت تصویرما ، که چرا از من تو بگریزی ، چرا من از تو بگریزم ، تو از عالم مرا داری ، من از عالم تو را دارم  ، تو را دارم و وقت ها ،  که بگویم منی وجود ندارد اگر تو باشی اما حالا دل شیدایی ام هی میکشد حالا ، که : خدایا زغمهای زمینی و زمانی از که گیرم سراغ غصه های آسمانی ؟ که بی تو در این دنیا ، فقیرم ، بی رفیقم ،     پا در رکاب هزار گانه تقصیرم ...

در حوالی احساس ، چشم هایم را به چشمه سپردم ، ناگه شعری در قطره هایم دوید ، قطره قطره به دریا رسیدم و از دریا به اقیانوسی که صدایم میزد : آهای فلانی تو چرا تمام اشک ها را برای دستمال خودت برداشتی ؟ پیش از آن که دستی تکان دهم ، به عطسه ای متلاشی می شوم و حسی نامکشوف ناگهان منتشر میشود و با صدای در از خواب بیدار، در را که می گشایم سایه ای به کوچه می گریزد ، در را که می بندم سایه ای به در میکوبد . آه بانوی گریه های ماه ، تو همیشه رفته ای و من همیشه مانده ام  ، بی آن که دیده شوم نگاهم میکنی و نگاهت هر لحظه آشنا تر میشود وقتی با من سخن میگویی ای عشق سخنگو ؛ پس محض هر چه لیلایی ات می کند تسبیحی بینداز تا از فال به در آیم که گیاه باشم و آب باشم یا همان چکاوک چاوان بر طوبا ؟ که رؤیاهای مشق شده را تحریر کنم ، سرگذشت جهان را ، تا چشم بدوزی جایی ، به جست خودت در کنج و سوی جهان ، از این بیش از جهان چه می خواهی ؟ سنگی برای حیات و اسمی برای مرگ !

حضرت آیت الله العظمی حاج سیدعباس حسینی کاشانی دارفانی را وداع کرد  محرومیت دل را کدامین محرم ، مرهم خواهد نهاد ؟ با که گویم این غم سهمگین قسمت را ؟ خودکار به میل خود عمل نمیکند وقتی خبر ارتحال آن عالم و معلم فرزانه خویش را شنید که عارفانه ترین لحظه هایم را در نگاه آن بهترین زمین هنوز یاد دارم .عزیزی که هماره به من راه از یاد نبردن خدا را یاد می داد و آن تنها چیزی است که دلهای شکسته در فراق به یاد او آرام می گیرند و البته که اهل زمین را دگر قراری نخواهد بود چرا که زلزله ها از آسمان در راهند جز این که بروند یا توبه نمایند . این بود مجملی از مفصل و مختصری از مطول  وکان وعد ربی حقاً

برای صرافان نقود بازار معانی و جوهریان دکان نکته دانی شریعتی هماره سمبل و افشره تمام عیار حقیقت پژوهی بوده که تلاش داشته دین را با شیوه ای در خور و با سرمشقی از عبارات شیرین به نسل امروز تحویل دهد ، دریغ از آنکه دین به بیان نمود بخشی حاصل کند و کاوهای منطقی و فلسفی و علوم عقلی و نقلی از فقه و اصول گرفته تا عرفان و کلام و رجال  و ... است که وی از تمامی آنها بی بهره بوده است . به راستی شخصی که  در کتاب کویر ، فلاسفه را پفیوزان تاریخ می نامد و علمای طراز اول اسلام را ، حلی ها و مجلسی ها و خواجه نصیرها را آخوند درباری میخواند ، چگونه خود را صاحب نظر در حوزه دین می داند و می دانند ؟ حقیقت این است که او خود را با قدمی لنگ و دلی تنگ به کار زده تا ده را بیست و صد را دویست کند دریغ از آن که اگر عزیزی کمتر آشنایی با مبانی منطقی و فلسفی داشته باشد و عقل و انصاف به خرج دهد به راحتی وصله های دین سازان دروغ پرداز را تشخیص میدهد همان گونه که لؤلؤ را از زخرف .  در مقابل اطفال مکتب نرفته کجا درک میکنند مشکل این بیان ها و  دسیسه های تاریک و سیاست های باریک او را که فریاد میزند : ترجیح میدهم با کفش هایم در خیابان راه بروم و به خدا فکر کنم تا اینکه در مسجد بنشینم و به کفش هایم فکر کنم!......
آری برادر ؛ افواج هموم و امواج سموم متراکم و متلاطم است ، یکی را مینوازد و دیگری را میافروزد که زهر قلمش از تیغ اجل برنده تر است که نه جان آدمی را بلکه دینمان را از بین میبرد .  لذا بنا دارم اگر تالی کتاب اسمانی و ثانی سبع المثانی عمری مقدر نماید و تقدیر آسمانی با ندبیر انسانی مساعدت کند، و دواعی استتار و موانع انتشارنیز مفقود باشد هر از گاهی جملاتی از شریعت شریعتی را بازگو وبه بوته نقد نشینیم . ادامه دارد...