آسمان سیاه است

إلهی من طرّاح لحظه های دلم و لیکن از هلاک تقدیر تو خسته ام ، از تمام عشقهای دنیا همین که تو را داشته باشم رسته ام

به من بگو آخر ، سیب که را گاز زده ام که در فراقِ همیشه ی یار مانده ام ؟!

برای جبران شکسته دلی ها چند روزی به سفر خواهم رفت ، حلالم کنید

دریا ، به ماهیانت بگو  چرا یونسم را پس نمیدهند ؟!

من تو را به یاد خواهم داشت و فراموش نخواهم کرد داستان آن روزی را که عاشق چشمانت شدم
و مگر من چه دارم جز آرزوی شنیدن صدایی که برایم بخواند : ذلک تأویل ما لم تسطع علیه صبرا ...

قدما فرموده اند : عشق کور است ، بگذار بفرمایند . عشقی که کور نکند عشق نیست ، مردی که خودش را ذبح نکرده باشد ،
مرد نیست و مگر همه ی حرفمان نبود جز همین " از خود گذشتن  ؟؟  " 

قدر نوشت : روحی له الفداء ، ترکیب قشنگی است ولی اول باید روحت را بزرگ کنی و بعد بگویی : امیرالمؤمنین روحی له الفداء ،  اینگونه قشنگ تر نیست ؟!

 اینک که این مینویسم در دل شب نشسته با شبی که در دل منست و اگر مینویسم برای نوشتن از توست که عاشق نوشتنم ...

{ به راه ابلیس فرو نگر تا همه دعوی بینی ، به راه آدم فرو نگر تا همه نیاز بینی ...
ای ابلیس تو چه میگویی ؟  أنا خیر ، ای آدم تو چه میگویی ؟  ربنا ظلمنا انفسنا ... هذا من کشف الاسرار میبدی } 

 ای دوست تو چه میگویی ؟ که ما همه از روح تو عرشی ساخته ایم و از روی تو ماهی و از علم تو آفتابی ، آخر کجایی عج ...

گرچه به ظاهر روزست ، اما به واقع غریب ترین شام غریبان حیات غریبانه من است
که در چشم من اینک تمامی چشم اندازها ، انگار نگاره های نگارین آن نگار از دست رفته است ...

اگر کیمیا که مصنوع خلق است می شاید که مس را زر کند ، عشق که صفت حق است
چرا نشاید که خاک دل از کدورت پاک کند ؟! و أشرقت الأرض بنور ربّها ...