آسمان سیاه است

جانم فدای آن یار که در دفتر دلم سطر نخستین او باشد ، ثم سپاس و بی شمار درود بر آن ماهی دریا دل که نهنگ وار،
غم از دل یونسی ام بیرون کشید که مرا با او انسی تمام است ، فأمّا مهجور آن مهجور کز جمال نام ما محروم ،
پس آنکه جمال ندارد با سلطانان ندیمی کند با ما هم حریفی نکند که حدّ ایشان بیش از نظم و قافیه نیست ...
ولیکن حدّ عاشقانه های ما دل دادن است و جان دادن ، چه ، آن تیری کز کمان ارادت معشوق بیرون رود ،
بر گشادگی سینه تو باید قبله شود ، خواه آن تیر جفا باشد یا تیر وفا ، خواه تیر وصال باشد یا تیر فراق ...
نی نی این گمان مبر که این تنها کلام باشد ، حاشا و کلاّ که کمترین حدّ عشق آنست که عاشق ، خود را برای او بخواهد
و جان دادن در راه رضای او را بازی بداند که کار دل عشق باشد ، چون عشق نباشد دل بیکار باشد ،
و اینجا سرّی بزرگ باشد که حقیقت آن جز بر مرکب جان سوار نیاید !
و تو جبّار معشوقم ، ای بی وفا ؛ مگر می بایست گفتن ؟ چشمانم را ندیدی که چگونه میخواست از دل تو عرشی بسازد ؟! وجودم را ندیدی که چگونه در وجد تو مضطرب میشد ؟!  پس با من غریبگی مکن و روی از من بر متاب ،
و داغ بر طمع من منه و مگر نه آنکه مهر بر آن دل نهند که مهر در آنجا دارند ؟!
اینک این دل من واین چشمان ترم ، آری ، میدانم ناز معشوق کشیدن دشوار است ، پس هر کاری میخواهی بکن ،
خواهی به وصالم دار و خواهی به فراقم کش و لیکن دوستم داشته باش که این عشق مرا بس است ! 

تسلیت نوشت :عاشقی همه اسیری است و معشوقی همه امیری، سوختم امیر من تا انار آزاد کنی ،نه این که با سلطنت عشق کار خود آغاز کنی

بسم الله الرّحمن الرّحیم که بسم الله ، گشاینده بستگی هاست ، آسان کننده دشواری هاست ،

‌إی کمالت بس کسان را کیسه ها بردوخته ، وز جمالت مفلسان را تیغ ها افراخته ، وز لب نوشینت است که شمعها افروخته
فی الحال ذکر هستی بر لبانت آویخته ؟! حالیا که من مشتاق کلام حق بودم و سوخته خطاب تو ، سوزش که بغایت رسید ، سپاه صبرم بهزیمت شد و آتش مهری زبانه زد که شعله کردم مثل آتش ، وز داغ عشقت من سوختم بلکه خاکستر شدم ... 
واینک که بغض آسمانم شکست باز آمده ام تا با اشک های چشمانم نام تو را بنویسم ،
اشک هایی که دیگر برای قلب شکسته ات خون خواهد شد ، پس خوب نگر تا در گمان نیفتی که بگویی چه میکنی ؟! 
که هستی ام دگر دل نمیدهد به دستت ، چرا که عروس معرفت نه هر جایی نقاب فرو گشاید و نه هر کس را هم کفو خود شناسد و نه هر جایی سرای و مسکن او باشد و نه هر سری شایسته وصال او باشد و نه هر طفلی شاگرد مکتب او ...
چه ، خواهندگان از او بر در بسیارند و خواهندگان او کم ، گویندگان از درد بسیارند و صاحبین درد کم ...
و تو تاریک آسمانم ، هیچ دانی که شب ها در انتظارم ، روزها بی قرارم ، اشک هایم را میشمارم ...
وه ، چه غم هایی که فریاد کردم و تو نشنیدی ، چه آرزوهایی که یاد کردم و تو نفهمیدی !
روییدم در دشت شقایق تا که شاید بویم کنی ، کردی ؟! شاخه کردم در زمستان تا که شاید میوه ای ، چیدی ؟!
اینست که قلبم دیگر صدایی ندارد و اینست سرّ رفتن به سرای دوست و این رفتن از برای دوست ... 
دوستانی  که بر روی زمین آشامنده شراب معرفتند و مست از جام محبت ، هرچند کز حقیقت آن شراب در دنیا جز بوئی نه
و از حقیقت آن مستی ، جز نمایشی نه ، پس بگذر از من که ما خود مستان اوییم !   

جهان بداشته ایست و داشته را از دارنده گریزی نیست ، پس چنانچه زندگی تن به حرارت عزیزست ،

زندگی دل نیز به حرارت عشق است پس چنان مست عشق او می باید که نفخ صور شما را به هوش نیاورد ،
چه رسد به دنیا که دنیا فقیر است ، جان از شما ستاند و نان در عوض دهد...
پس اگر طمع به چیزی دارید روی به ناحیه حق آورید که خدای کریم است و غنی !
و امروزه روز، چون در باختر علاقه به ملکوت و به سعادت اخروی از رونق افتاد ،
این خودپرستی مقدّس برای کسب سعادت دنیوی تحوّل پذیرفت و مقدّس شد ...
زین روی اگرچه با جماعت رفتن ، موجب أمن و إطمینان است أمّا به تنهایی رفتن نیز لذّتی دارد ،
حالیا اگر همراهی کنید همراهیم و إلّا  تنها می رویم و شما را خوابی خوش !

که ما را شوق طلبی ساکن شده که جز به آتش شوق جمکران نتوانیم سوخت ،
پس اگر دلی سوخته دارید ، بیاورید و گر چون آب خنکید از من بدور که جراحت را آب زیان میدارد .

و تو إی جان و إی جانانه ام ، به خدا تولّی کن و از غیر او تبرّی کن و این راه را به أقدام محبّت ، دو مستانه بل دیوانه شو
که جهان سراسر جان است در دیده عارفان ، چرا آدمی آن دیده به دست نیاورد تا در خانه خود نشسته پیوسته در صید باشد که أسیرتن مانده همچون کاهست و مغزی ندارد که دل را از تغذی به آن قوّتی حاصل شود چه ، مغز وجود دل را باشد
و اولوالالباب آنانند که تغذی به وجود کنند که هر کس بر این حقیقت باشد ، سلام من بر او باد  بما صبرتم علی درس العشاق  

 پس سزد از کارهای بزرگ وجود واقف شویم تا این کارهای خرد بر چشمانمان حقیر شود هر چند دانم که این نه گناه ماست
گناه آنست کز خاکیم اگر اکنون پی چیز دیگری میرویم ، اینست که عاشق کاروان مانده ایم !
وشاد آن روز که بدولت محمّد ، دست بدست ، به دست بوس او رسیم و در خاک پای او افتیم و گوییم :
یا نارًا تحـتاج کــیانی ، دلم پرواز می خواهد ، دلم آواز می خواهد ...
و تو إلهه من ، إی سرود جاری دلهای خسته، این رود وجود ماست که پس از تجربه هزار مرداب باز هم به تو می پیوندد هل ترید أن تفحص قلبی؟ آیا میخواهی قلبم را بگردی که گر مرا با این قلب به آتش اندازی دشمن توشیطان لعین شاد میشود
که یکی را ربودم وگر مرا بهشت اندازی ، رسول تو مسرور می شود که یکی را آوردم و من به خودت قسم می دانم
که تو خوشحالی رسولت را بر خوشحالی دشمنت ترجیح میدهی و سرور رسولت را بیشتر می پسندی !

تشکر نوشت : نوشتن بر روی کاغذ سخت است ، مخصوصا اگر حرفهای دلت باشد ، اما گوئیا چاره ای نمانده جز اعتراف به زیبایی و سحر قلم مهرداد و سپهر آسمانی