آسمان سیاه است

إلهی من طرّاح لحظه های دلم و لیکن از هلاک تقدیر تو خسته ام ، از تمام عشقهای دنیا همین که تو را داشته باشم رسته ام

به من بگو آخر ، سیب که را گاز زده ام که در فراقِ همیشه ی یار مانده ام ؟!

برای جبران شکسته دلی ها چند روزی به سفر خواهم رفت ، حلالم کنید

جهان بداشته ایست و داشته را از دارنده گریزی نیست ، پس چنانچه زندگی تن به حرارت عزیزست ،

زندگی دل نیز به حرارت عشق است پس چنان مست عشق او می باید که نفخ صور شما را به هوش نیاورد ،
چه رسد به دنیا که دنیا فقیر است ، جان از شما ستاند و نان در عوض دهد...
پس اگر طمع به چیزی دارید روی به ناحیه حق آورید که خدای کریم است و غنی !
و امروزه روز، چون در باختر علاقه به ملکوت و به سعادت اخروی از رونق افتاد ،
این خودپرستی مقدّس برای کسب سعادت دنیوی تحوّل پذیرفت و مقدّس شد ...
زین روی اگرچه با جماعت رفتن ، موجب أمن و إطمینان است أمّا به تنهایی رفتن نیز لذّتی دارد ،
حالیا اگر همراهی کنید همراهیم و إلّا  تنها می رویم و شما را خوابی خوش !

که ما را شوق طلبی ساکن شده که جز به آتش شوق جمکران نتوانیم سوخت ،
پس اگر دلی سوخته دارید ، بیاورید و گر چون آب خنکید از من بدور که جراحت را آب زیان میدارد .

و تو إی جان و إی جانانه ام ، به خدا تولّی کن و از غیر او تبرّی کن و این راه را به أقدام محبّت ، دو مستانه بل دیوانه شو
که جهان سراسر جان است در دیده عارفان ، چرا آدمی آن دیده به دست نیاورد تا در خانه خود نشسته پیوسته در صید باشد که أسیرتن مانده همچون کاهست و مغزی ندارد که دل را از تغذی به آن قوّتی حاصل شود چه ، مغز وجود دل را باشد
و اولوالالباب آنانند که تغذی به وجود کنند که هر کس بر این حقیقت باشد ، سلام من بر او باد  بما صبرتم علی درس العشاق  

 پس سزد از کارهای بزرگ وجود واقف شویم تا این کارهای خرد بر چشمانمان حقیر شود هر چند دانم که این نه گناه ماست
گناه آنست کز خاکیم اگر اکنون پی چیز دیگری میرویم ، اینست که عاشق کاروان مانده ایم !
وشاد آن روز که بدولت محمّد ، دست بدست ، به دست بوس او رسیم و در خاک پای او افتیم و گوییم :
یا نارًا تحـتاج کــیانی ، دلم پرواز می خواهد ، دلم آواز می خواهد ...
و تو إلهه من ، إی سرود جاری دلهای خسته، این رود وجود ماست که پس از تجربه هزار مرداب باز هم به تو می پیوندد هل ترید أن تفحص قلبی؟ آیا میخواهی قلبم را بگردی که گر مرا با این قلب به آتش اندازی دشمن توشیطان لعین شاد میشود
که یکی را ربودم وگر مرا بهشت اندازی ، رسول تو مسرور می شود که یکی را آوردم و من به خودت قسم می دانم
که تو خوشحالی رسولت را بر خوشحالی دشمنت ترجیح میدهی و سرور رسولت را بیشتر می پسندی !

تشکر نوشت : نوشتن بر روی کاغذ سخت است ، مخصوصا اگر حرفهای دلت باشد ، اما گوئیا چاره ای نمانده جز اعتراف به زیبایی و سحر قلم مهرداد و سپهر آسمانی

دریا ، به ماهیانت بگو  چرا یونسم را پس نمیدهند ؟!

عزیز همیشه ام ، برای من همیشه تویی  وگر بهانه ای باشد برای نوشتن باز هم مراد من تویی که برایم بهانه ای ...
و تا زمانی که إنّا هستیم برایم هستی ، جز این باشد تو برایم سایه ای که شرط ما در این کتاب آن بود که مجلس ها سازیم !
و پای کوبان، کلام با تو بودن سرائیم که ما به نشان تو بینندگانیم به شناخت تو زندگانیم به یاد تو شادانیم و به یافت تو نازانیم ! 
أفسوس کز تو چه دیدیم جز خطا و بلا ، وز من چه بود تو را جز وفا و عطا ؟!
و این إشارتی است به معرفت عارفان که عاصی را معصیت از عذاب رسد نه عذاب از معصیت !
چه ، نه هر که راه دید ، راه برفت و نه هر آنکه رفت به مقصد رسید و بس کس که شنید و ندید و بس کس که دید و نشناخت
و بس کس که شناخت و نیافت که یکی شنید و یکی دید و لیکن تنها یکی رسید !
اکنون تو چه شنیدی و چه دیدی و به چه رسیدی؟  ذکر حق شنیدی و چراغ آشنایی دیدی و به روز نخست رسیدی؟!
إجابت لطف شنیدی و توقیع دوستی بدیدی و بدوستی لم یزلی نرسیدی ؟!
حال آنکه این جوانمرد اول بار که نشانی یافت بی دل شد ، پس یار یافت و ناگه همه دل شد ...
که طمع دیدار دوست ، صفت مردان است آنجا که عالمیان در آرزوی بهشتند و بهشت در آرزوی ایشان !
اینک صنما ، تو را اگر این روز آرزوست از خود بیرون آی چنانکه مار از پوست ، جز دوست را بر درگاه خود مپسند !
که قرارگاه دل دوستان ، فناء قدس اوست کآن روز که وصل تو مرا به چنگ آید، از حال بهشتیان ما را ننگ آید ...
و چقدر گستاخانه هست تو را به چشم کام برگرفتن دیدن که تنها بندگان بی مقدار چنین بینند که من با تو هر لحظه در تعامل بهشت و دوزخم ، لوطی صفتم و رو به سوی آسمان سیاهم و نه به دیدار این جهانم که گرفتار آن دردم که تو درمان آنی ، بنده آن ثنائم که تو سزای آنی ، من در تو چه دانم تو دانی، تو آنی که گفتی من آنم ، آنی؟!

تشکر نوشت : یا مردم ، ساقی من با تمام ادب آمد و تمام قد ، سرو نظر و نگاه برادرش را ستود ...

مهربان ماه من ، گفتم تو را ننویسم حال آنکه من از حضور ماه توست که به آسمان رسیده ام ...
که من از خود نرفتم که بی تو بازگردم و أینما تکونوا و من حیث خرجت ، هر کجا باشی و هر کجا روی من دوستت دارم
و مهر یوسفت را دل یعقوب دارم که نادیت إلیک بضروب اللّغات و حاجتی إلیک أن تذکرنی بأحسن الأصوات ...
فأین تذهب یا لیلی فإنّ قلبی مفتوح علیک و عطائی لک مبذول فقط و مگر نشنیده ای که عشق تنها یوسف ،
پیر کنعانی را از کجا تا کجا کرد و مستی تنها او، با زلیخای شیدای نبی ، چه ها که نکرد!
پس وای بر من که عشق و مستی تو هر دو جمع آمدند و اینگونه شد که إبراهیم از سر بدمستی گاه در ماه و گاه در ستاره ای نگریست و گفت : هذا ربّی که مست چه داند که چه گوید وگر خود بدانستم چه گویم ، پس کی مست بودم ؟!
که من جوان بودم و پیر گشتم در این راه و هنوز وهنوز هم به مقصد نرسیدم ، چه ، پنداشتم آتش قهر این کلمات ،
دام وصالی است که مینهم و تو برمی خیزی و در دام دوستی ما می افتی ، من چه دانستم که این دود ، آتش داغ است ،
می پنداشتم هر کجا آتش است ، آنجا چراغ است ! آنقدر سوزاندمت که خود قبله شدی ، قبله سوختگان و مقتدای مشتاقان،
خود سوخته شدی و هم خلیل را در آتش عشقت پرپر کردی ، خاکستر کردی ، خاک بر سر کردی !

که مراد ما از مراد تویی و من هم برادری هستم اگرچه با جانم برابری !
حالیا تو را به چشمان ترم ، باز هم سکه جدایی ضرب کرده ای ؟!

این سنّت من است فرا بشنوید و بشنوانید که ما این کتاب بنیان نهادیم ، اگر خان و مان و حرمت و هرچه مراست ، نشاید

و تن و جان هم ، هیچ باک نیست و حق گویم ، پس هر که حق قبول خواهد اینک و هر که نیز نخواهد مرا از آن چه ؟!