آتش مرگبار تابستانی ترین ایام ، دلم را میسوزاند و از شرم آب میشوم وقتی میبینم تو بسیار بیشتر از عشقی و من بسیار کمتر از یک عاشق ، تو مرا عاشق بودی تا جان خویش ، من تو را عاشق ترین خواهم بود تا خون خویش که خواهم تو را برای واپسین بار ببینم و بمیرم تا ندیدنت را دیگر هیچگاه نبینم که گر عمر خویش را هم به تو تقدیم کنم کاری سترگ نکرده ام چرا که تو عمر منی و من مال تو را به تو میبخشم . پس بنگر که زهر قهر دهر ، به تقاص غمت با من چه میکند ؟

افسوس که در عرصه شکایه مجبوریم قلم را بر کاغذی بچرخانیم که در انتظار نقدی بی نقاب بر اندیشه دیندارانی است که نام اسلام را بر سازمان خویش نهاده اند ، چرا که هرگز باور نمیکردیم که جمعی از خواص حوزه با گردش زمان به سمت اندیشه ای بچرخند که آن تفکر در زیر چتر تساهل و تسامح حقیقت دین و آرمان های ملت ایران و ارزش های الهی را زیر سوال ببرد و بر مدافعان بسیجی امام بخندد و خط خود را از خط امام و لایت جدا کند.البته عده ای این چرخش را بر سیاست و جناح بازی وما آن را بر کژاندیشی بار میکنیم ، به هر حال این بازی تا آنجا پیش رفته که مطلع شدیم مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم ، هتک به اصطلاح حرمت حریم امام راحل را محکوم نمودند . البته تاریخ معاصر روحانیت شیعه هر از چند گاهی شاهد این گاف های سیاسی بوده است که نمونه بارز آن در ماجرای تایید حکم اعدام شیخ فضل الله نوری و یا عدم حمایت از فدائیان اسلام و ... بوده است ولی  حق مطلب این است که اگر ما آن روز شعارمرگ بر منافق سردادیم ، چراآقایان احساس مسولیت نمودند ؟ اعلام حوزه های علمیه که منتسب به مکتب فقه جعفری هستند حتما این کلام امام صادق ع را شنیده اند که فرمود : کان شمر فقیها ( شمر شخصی فقیه بود و از روی بصیرت مرتکب قتل شد ) اکنون سوال میشود که بیانیه مذکور در حمایت از اشخاصی که منتسب به جنبشی هستند که از گوگوش تا سروش در آن جای دارد پاسداشت فقاهت جعفری است ؟ علماء در زمانی که در خیابان های مملکت شعار جمهوری ایرانی سر میدادند چرا قلم ها را غلاف نمودند که حالا در حمایت از شخصی که فقط و فقط نوه امام است زبان به گلایه باز نمودند ؟  خدای احد میداند که امت حزب الله با احدی عهد اخوت نبسته است چرا که پیرو مکتبی است که در آن خمینی هم باید در خط امام باشد و بماند وما سربازان واقعی ولایت هستیم ، کسانی که امام خطاب به آنها فرمود اگر همه مردم خمینی را تنها بگذارند ، خمینی در کنار بسیجیانش خواهد ایستاد . 

لینک های مرتبط : 

دلجویی آیت الله الله مظاهری از سید حسن خمینی

گرچه خداپرستی فطرت فترت ناپذیر من است لیک گاهی در راهی واهی ندایی از خرد کوتاهم بلند می شود که اگر مادر به من خدا پرستی یاد نمی داد همانا ولی پرست می شدم ، چه کنم که عشق معشوق ، عاشق را کر و کور می کند چراکه دل من بلبل اسیری است در قفس کلام آسمانی او که نه تنها گوشم را که گوش تا گوش وجودم را نوای آن غم غربتش تسخیر میکند . همو که صدایش یادگار جاودانه آن عظمت بی صداست و سیمایش سیمای آن ابرشکوه بی سیما است . من فدای تو ای فدایی من که قلب هزار عمار فدایت که  در سرنوشت مقلدان تو جز عشق مقدر نیست چونانکه در سرنوشت عشق جزخون حاصل نیست ، که رکعتان فی العشق لایصح وضوئهما الا بالدم .
اما آه و هزار آه که گله دارم از گله هایم ، از اوکه داعیه بصیرت دارد و هر روز کلام حق را تفسیر میکند که چرا نتوانست حق عمار را به جای آورد و کهولت سن را بهانه ای برای سکوت نمازهای جمعه اعلام نمود مگر او از حبیب بن مظاهر نود ساله چه کم دارد که حسین را در کربلا تنها نگذاشت .آری اگرهدف وسیله را توجیه میکند ، چرا آنها از روحانیت شیعه استفاده نکنند ولی سخن این است که خواص حوزه چگونه و با کدام منطق در این مقطع حساس برائت از تکلیف را بر خویش جاری میکنند ، فعلی که صدور آن از شخصی فاضل روانیست چه رسد از کسی که در تحقیق و تدقیق انگشت نماست .
آه ، باز هم توهم نموده ام ، مگر میشود به این سادگی شخصیت عالی ربانی و فقیهی وارسته و فلسفی معتقد به حق را زیر سوال برد ؟!  

تظاهرات علیه آیت‌الله جوادی‌آملی درقم 

کناره‌گیری آیت‌الله جوادی آملی از امامت جمعه قم

در متن این روزگار ناروزوار سنگدلی ها و تنگدلی ها ، این پلیدک مردمان ، گویی که نانشان به جانشان بسته است که جان ها بسیار زودتر ازتن ها میمیرند از بی غذایی عشق که دل ندارد آن که به هزار دل به تو عشق نورزد و مرا آرزویی جز این نیست که همه چیزها ، روزی  دگر شوند تا فرزندانمان هیچ گاه در کتب تاریخ خویش نخوانند « خامنه ا ی تنها ماند »

 سپاس آن ذات بی همتا را که نام مبارک علی علیه السلام را بر صدر کاینات نوشت تا خلقت انسان بی آغاز و انجام نماند و سلام بر علی علیه السلام که ابتدای عشق و منتهای عاشقیست. کاش در این نورانی ترین لحظات زندگی ( ایام عید الله الاکبر ) با باران مداوم حضورش این عطش بی پایان را به پایان برساند که تنها عشق او شایسته تسخیر دلهاست.

غزه، ای مجسمه درد ، نهیب مهیب معصومیت و مظلومیت تو در جای جای وجود من ؛ و لهیب مرگبار آن سلاح وحشتناک ، وجدان ، نام است که هر دم به سوی لحظه های دلم نشانه می رود و چه آسان از درد های تو میگذریم و به درد نمیگذریم که در جبران سختی های تو سخت سستیم و چه سخت است آن روز که خداوند به سستی ما سخت گیرد.

اینک که این مینویسم در دل شب نشسته با شبی که در دل منست و اگر مینویسم برای نوشتن از توست که عاشق نوشتنم ...

ای آن که اسمت به صحت محبت معنا گرفته است ، رویم بر زمین باد اگر نرویم بر زمین که امروز به جبران آن همه کوچکی هایم که در کوچکی هایم به من رسیده است ، فراغت از تحصیلم را به تو تقدیم می کنم .

گرچه به ظاهر روزست ، اما به واقع غریب ترین شام غریبان حیات غریبانه من است که در چشم من اینک تمامی چشم اندازها ، انگار نگاره های نگارین آن نگار از دست رفته است .